Znajdź wiadomość

Wyszukiwanie według nagłówków i treści

Odwiedzin:
dziś 4, wszystkich 2788344, online 7

Strona załadowała się
w 0.00782919 s
zużywając 1,15 MB

 

 
Mononukleoza - "choroba pocałunków".

Mononukleoza najczęściej występuje w grupie wiekowej pomiędzy piątym a dwunastym rokiem życia, ale może dotyczyć również starszych, jak i młodszych. Zdarza się także u dorosłych, ale rzadko przekracza granice trzydziestu lat. Odnotowano pojedyncze przypadki poniżej szóstego miesiąca.
Do zakażenia dochodzi przez bezpośredni kontakt z osobą chorą lub nosicielem, który wydziela wirusa w ślinie, (w różnych opracowaniach nazywana jest dlatego "chorobą pocałunków"). Jednak także przyczyną tej infekcji może być przetoczenie krwi, czy przeszczep narządów (głównie szpiku). Najwięcej zachorowań występuje w okresach jesienno-wiosennych. Najczęściej dotyczy to skupisk dzieci typu przedszkola i szkoły, czy też internaty. Od momentu styczności z wirusem do pojawienia się objawów upływa z reguły około trzydzieści - pięćdziesiąt dni. Z powodu tak długiego okresu czasu, który upływa od momentu kontaktu dziecka z chorym, rodzice nie pamiętają tego faktu i nie kojarzą go jako źródła, które wywołało infekcję.
Najczęściej zaczyna się ona niespecyficznie. Dziecko zaczyna się uskarżać na bóle głowy, złe samopoczucie, brak apetytu. Po czym pojawia się gorączka, która z reguły wynosi trzydzieści osiem - trzydzieści dziewięć stopni Celsjusza. Utrzymuje się ona przeważnie od dwóch dni do miesiąca i dłużej. Tuż przed jej wystąpieniem, w trakcie, rzadziej po jej spadku następuje powiększenie uogólnione węzłów chłonnych, przede wszystkim na szyi i z tyłu głowy (tak zwanych potylicznych), co najbardziej zwraca uwagę rodziców. Czasami jest ono tak duże, że sądzą, iż jest to świnka. Towarzyszyć temu może obrzęk krtani, co powoduje w rzadkich przypadkach wystąpienie duszności. Natomiast powiększenie węzłów w jamie brzusznej, przypomina swoimi objawami, obraz zapalenia wyrostka robaczkowego. Nigdy nie ulegają one zropieniu, jak bywa w innych schorzeniach.
Zawsze występujące i charakterystyczne dla mononukleozy zakaźnej jest zapalenie gardła, które z powodu nalotów o barwie białej lub szarej mogą sugerować anginę. Zwłaszcza, że często wydziela się, nieprzyjemny zapach z ust, podobnie, jak w niej. Na podniebieniu natomiast powstają wybroczynki, które rozróżniają te dwie choroby. Stałym objawem jest również powiększenie śledziony i wątroby. Obrzęk śledziony może być tak duży, że wskutek niewielkiego urazu doprowadza do jej pęknięcia. W wątrobie dochodzi niekiedy do jej stanu zapalnego i wtedy występuje żółtaczka. Typowym, jest także obrzęk powiek, który powoduje, że spojrzenie dziecka sprawia wrażenie, iż jest ono senne.
Około czwartego-dziesiątego dnia pojawiają się dość często na skórze wysypki, które mogą przypominać swoim wyglądem te, które występują w płonicy, pokrzywce, czy tez odrze. Niektórzy uważają, że ich przyczyną mogą być antybiotyki (zwłaszcza ampicylina), które są podawane z powodu mylnego rozpoznania anginy. Czasami w przebiegu mononukleozy może dochodzić do zapalenia płuc lub powikłań nerwowych, takich jak zapalenie mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych, czy też nerwów obwodowych. Rzadko w czasie jej trwania, dochodzi do uszkodzenia serca i układu naczyniowego, a już wyjątkowo do zapalenia nerek. Charakterystyczny jest w tej chorobie obraz morfologii krwi , który pozwala na postawienie odpowiedniego rozpoznania.
Leczenie jest dosyć trudne, gdyż nie ma odpowiednich leków działających w tym schorzeniu. Często dlatego, wymaga ono pobytu dziecka w szpitalu i bacznej jego obserwacji, aby w przypadku wystąpienia powikłań, podjąć odpowiednie działania. Typowe preparaty przeciwwirusowe są nieskuteczne. Podawanie antybiotyków jest uzasadnione tylko w przypadku dołączenia się infekcji bakteryjnych lub w celu zapobiegania ich wystąpieniu, na skutek osłabienia pierwotną chorobą. Niekiedy występuje konieczność podania sterydów.
Osoba, która przebyła mononukleozę zakaźną, może wydalać wirusa w ślinie, który znajduje się w jego organizmie, jeszcze przez wiele miesięcy, a nawet lat. W rzadkich przypadkach przez całe życie. Nie może być wtedy dawcą krwi, gdyż będzie w ten sposób zarażać innych. Stąd istnieje obowiązek zgłaszania tych zachorowań.

Nie ma odpowiednich szczepionek, które chroniłyby przed zachorowaniem na tą infekcję. Tylko wskutek przechorowania uzyskuje się trwałą odporność, aczkolwiek stopień zaraźliwości tego wirusa nie jest taki wysoki.
Z tego powodu starajmy się wzmacniać odporność naszego dziecka, aby nie doszło u niego do infekcji. Uczmy dziecko podstawowych zasad higieny, zwłaszcza przypominajmy mu o konieczności ich przestrzegania (na przykład: unikania picia ze wspólnego kubka, czy tez jedzenia tymi samymi sztućcami), gdy jest poza domem, w dużych skupiskach ludzi (na przykład w internatach, szkołach, czy przedszkolach).

Jak dochodzi do zakażenia?

Drobnoustroje kolonizują jamę nosowo - gardłową i są przenoszone drogą kropelkową oraz przez kontakt bezpośredni z osobą chorą lub nosicielem. Do zakażenia może dojść w każdym wieku.

Małe dzieci i młodzież to grupy szczególnie narażone na zakażenie.

Okres wylęgania inwazyjnej choroby meningokokowej trwa od 2 do 10 dni, najczęściej są to 3 - 4 dni. Choroba charakteryzuje się szybkim narastaniem objawów zapalenia opon mózgowo - rdzeniowych/wysoka gorączka, ból głowy, charakterystyczny zespół objawów oponowych - sztywność karku, nudności, wymioty. Charakterystycznym objawem dla zakażenia meningokowego jest wysypka krwotoczna, występująca u 10 - 50% chorych. Powyższych objawów nie należy lekceważyć, gdyż choroba może mieć gwałtowny i szybko postępujący przebieg. Zdarzają się przypadki piorunujące z nagłym pogorszeniem stanu chorobowego, wybroczynami i wstrząsem.

Zapobieganie i zwalczanie polega na:

  • unieszkodliwianiu źródła zakażenia poprzez wczesne wykrywanie i leczenie szpitalne osób z chorobą inwazyjną,
  • przecięciu dróg szerzenia się choroby poprzez stosowanie ogólnych zasad higieny,
  • zwiększenie odporności poprzez szczepienia.

do góry

 

© Copyright Zespół Szkół Elektrycznych 2020

Technikum nr 4, Szkoła Branżowa I Stopnia nr 3